...จาก..ปีเยือน...

^/i\^สวัสดีครับ..!! คิดถึงกันมั้ยเอ่ย..?  ข้าพเจ้า" เวคิน"  ปราศจากศรีภรรยา(ถาวร)แล้ว...

ยอมรับในโลกแห่งสัจจะ แต่มิอาจลืมความทรงจำกับสิ่งดีๆที่ผู้คนรอบข้างมอบกำลังใจเสมอ

 (..อ่า..นะ.พูดตามอารมณ์จริงๆตนเองเลย เขิลลล~..! )

........เหตุที่..กระผมหายตัว(มีนาคม2550)

 จากเหตุการณ์แรงกระทบทั้งตนเองและญาติๆฝ่ายมารดา

ต้องระเห็จไปอยุธยาค้างบ้านอา 2 ท่าน(อาแป๊ด-อาบล)ระหว่างอยู่นั้น

 ช่วยทำงานหนักเอาเบาสู้ ,พักผ่อน,เที่ยว

ชีวิตกับอารมณ์ทั้ง..สงบ-เงียบเหงา-ทุกข์-สุขปนเปมิอาจทำใจแน่นอน 

กระทั้งปลายเดือนพฤษจิกายน ผมจึงตัดสินใจบอก...ขออยู่บ้านพ่อ(กล่าวง่าย..ย้ายบ้านนั่นแหละ.!) 

 ช่วงแรกยังไม่ชินเท่าไหร่..พออยู่นานเข้ารู้สึกสบาย+อิสระ สมดุลใจผูกพันอบอุ่นขึ้น สรุปคือ...

ตอนนี้อยู่..บ้านคุณพ่อในเขตนนทบุรีตลอดแล้วครับ.

(น้องสาวพักอยู่กับแม่ ณ บ้านใหญ่) 

พยายามจัดเวลา เสาร์-อาทิตย์ Update blog

 หาเรื่องราวเปี่ยมสาระน่ารู้ ขำขัน,Tag จิปาถะเรื่อยๆ..ตามข้อมูลที่ทราบ

..และ..คนเขียนหาได้นะ ฮ่าๆๆ..!

.....ประเดิมตามหัวข้อบน..นิแหละ.เกี่ยวกับ อัตตชีวประวัติเกี่ยวกับสมญานาม

ทั้งตนเองคิด พ่อ,แม่,เพื่อนซี้ปึ๊กลามไปถึงคนรอบกายตั้งให้อดีต-จวบจนปัจจุบัน

เริ่มด้วย>>  

 - " มือโหด ผู้โดดเดี่ยว" <--คุณพ่อ..ก็....นะ..ตั้งให้..เพราะนิสัยเดิมมุมๆนึง 

 สันโดษ ไม่สุงสิงกับใครเกินจำเป็น แถมบุคคลิกภายนอกที่สลับซับซ้อน  เจ้าอารมณ์ (อดีต)นักเลง ชอบต่อยตีหาเรื่องแบบมีเหตุผล มีโรคประจำตัว ทุกวันนี้ยังรักษาอยู่(พบแพทย์+ทานยากำหนด)

..ใครลองสังเกตดีๆนะ..ว่า..บริเวณมือซ้ายมีแผลไฟไหม้  

-          “ เจ้าชายหิ่งห้อย ”  ß คุณอาจิ๋ม (น้องคนสี่ของพ่อ) ที่มา...

พวกอาๆร่วมขบวนเที่ยว ตลาดอัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

ช่วงดึก หลังรับประทานอาหารเสร็จ หัวหน้าบังกะโลทัวร์จัดเรือพาไปชมฝูงหิ่งห้อย ณ ป่าต้นลำพู

พวกอากับเราได้ชมยืน+นั่งจับหิ่งห้อยสนุก (เอากะเค้าด้วย คว้ามือไล่+จับ ประคองไม่อยู่

พอผมยื่นแขนออกมาเฉยๆ บินมาเกาะ เอ้อ..! งง = -“)    คราวนี้เรื่องแปลกใจทวีคูณ....

..ตอนที่เรานอนพักค้างคืนในห้องนี้แหละ..เห็น.แสง..วับๆแวมๆบริเวณประตูมุ้งลวดทางเข้า 

เราก็..คิดว่าคงตาฝาด+ฝันไปสักพักนานๆเข้า “..เฮ้ย...!..บ...บ้าน่า.!? 0_o”(อุทาน) อาจิ๋มก็สะดุ้งตื่นถาม

”เกิดอะไรขึ้น.?” ผมก็ว่า”.ห..หิ่ง..หิ่งห้อยเข้ามาในบ้าน..ได้ไงอ่ะ.??!!”แถมมันบินรอบผนังห้อง

ริมม่านหน้าต่างบ้าง ทั้งอาและผมฉงนใจ

พอเช้าวันรุ่ง.ผมเจอคำตอบของปริศนาหิ่งห้อยในห้องพักเต็มเปา...นะ..อาเค้าสันนิษฐานว่า

..สงสัย..คงตามตัวมาพร้อมของที่เก็บมา(ใบลำพูตกบริเวณแผ่นไม้หัวเรือ หยิบว่าจะทำที่คั่นหนังสือ)

หายสงสัยทันที แล้วอาจิ๋มก็แซวเล่นตั้งฉายาให้   

(รู้แค่2คนอา-หลาน  เฮอๆๆ..ขำดี -_^\) 

-          Tequila boy >“เตกีล่าบอย”  ใครทราบก็แล้วไปนะ(เคยอัพเดทฯ)

แต่สำหรับบางคนที่ยังไม่รู้....จะ..เล่า..ให้..ฟัง(ลากเสียงยาวตลกๆ) :-}

ชื่อพืชประจำชาติเม็กซิโก ลำต้น+หัวคั้นเอาน้ำหมักเครื่องดื่ม(เหล้า) ดีกรีแรง รสชาติดี เป็นไม้ที่มีคุณประโยชน์คล้ายต้นกล้วยบ้านเรา สีเขียวอ่อน เรียงใบเหมือนกุหลาบ วุ้นในใบนิยมทำส่วนประกอบในการทำเครื่องสำอาง หนามที่ปลายใบเมื่อดึงออกจะมีเส้นใยใช้แทนเส้นด้ายสำหรับเย็บ-ทอตัดเป็นเสื้อผ้าพื้นเมือง เมื่ออดีตก่อนผมชอบดื่มเหล้าชนิดนี้มาก เค้าเสริฟ์ช็อด(แก้วเล็กๆ)กระดกรวดเดียวอยู่ เป็นคนเดียวที่ดื่มแล้วไม่เกิดอาการมึน เมา ตกค้างแต่อย่างใด (ปัจจุบันเลิกนานแล้ว เพราะถือศีล 5 เคร่งครัด)

สังเกตชื่อ..มัน..เท่ห์ดี..!~เลยตั้งสไตล์ตามใจชอบ

 -          Nathan Fransis (ร้อยตรีพลับพลึงแดง) >อนิเม FMA

 ยศร้อยตรี  “ผู้หมวดนาธาน” บทบาทน้อย ทหารสังกัดกองพันเหนือ(ตรากับเครื่องหมายเหมือน ทว่าสีชุดต่าง)แม้ฝีมือต่อสู้อาจไม่เท่าผู้พันรอย มัสแตง  นิสัยดี บุคลิกห้าว,ไฮเปอร์  หลุดฮาๆซื่อๆตามประสาคนชนบท รักพวกพ้องลูกน้อง จุดเด่น คือ วิชาเล่นแร่แปรธาตุสายฟ้า แอ็คชั่นถูกใจเรามาก  ส่วนฉายา “พลับพลึงแดง”

ไล่มา  เพราะคนเขียนบล็อกชอบสายYuri(Shojo-ai) เป็นทุนเดิม..แล้ว...ดอกพลับพลึง

ภาษาญี่ปุ่นเรียก ”Yuri” ขึ้นชื่อว่าเห็นจะมีสีขาว,ชมพู,ส้ม แต่ที่หายากสุดเป็นพลับพลึงป่าสีแดงกับฟ้า

เลยเลือกสีแดงแทนเพราะเข้าอย่างลงตัว(ฮา)   

  -        Robocop  < อาจารย์แผนกวิจิตรศิลป์(ปวช.1-3)ตั้งให้...ขี่เสือดำ(จักรยานคู่ใจ)

ไปโรงเรียน เกิดอุบัติเหตุคาดไม่ถึงปั่นเร็วชนิดมอไซด์วิบากเรียกพี่

(ดันตื่นสาย+สอบเขียนภาพนอกสถานที่ฯ )

รถเปิดประตูข้างฉับพลัน เบรกไม่ทัน “โครมม..!!!~~”(นึกเอาเองละกัน)ตัวปลิว หลังแขนถลอก เลือดซิบ

ขาเจ็บ ด้วยความรีบเร่งลนลานไม่สนพี่ที่ทำ(ตอนนั้นเค้าพูด+พยายามพาเราหาหมอให้ได้)ผมขอปฏิเสธ

รวมพลังใจสปิริตที่ตนเองพยุงเสือดำ ขี่ถึงโรงเรียน ทันรถใหญ่ที่จะไปสอบพอดิบดี...พอหลังจากนั้น ตรงแขนถลอกไม่เท่าไหร่ แต่ขาเนี่ยสิ.!แข็งทื่อ เดินที เจ็บแปลบ เสียบุคลิกภาพ ผองเพื่อนมองด้วยสายตาหยีๆฮาๆอาจารย์บางท่านเห็นสงสารปน(แอบ)ขำเหมือนกัน

 .3อาทิตย์กว่าหายเป็นปกติ จนโดนตั้งสมญา “ Robocop ” ซะ  = -,   

 -          เวคิน [Waykin]  ได้จากหนังสือนวนิยายประวัติศาสตร์ที่เขียนในรูปแบบการ์ตูน

(ของThaicomic..หลายปีมาแล้ว)จำได้มิเคยลืม..นะ...ประทับใจสุดๆ.!!~>O^ 

ตัวละครนี้บุคลิกคล้ายๆเราเลย ใช้อาวุธหอกผสานกับคาถาอาคม (อดีต)ทหารมือซ้ายคุ้มกันพระเจ้าฝาง

ซึ่งเป็นกษัตริย์แถบเหนือ พอเกิดสงครามใหญ่นาย”เวคิน”เกิดเหตุการณ์สูญเสียไพล่พลกับนายเหนือหัว ต้องกลายเป็นคนร่อนเร่พเนจรทำอาชีพเป็นโจรป่า(ฝึกหัด) ปล้นเสบียงกับเงินอย่างเดียว ภายหลัง

ได้เดินทาง ติดตาม ตัวเอกของเรา ด้วยความประทับใจในวิชาต่อสู้,เพลงดาบ

พ่วงบุคลิกแปลกตาไม่เหมือนชาวกรุงศรีฯทั่วไป       

 ...รายนามโดนTagระยะเผาขน จงบอกฉายา+สมญานามคุณมา!

อย่าลืมส่ง+บอกเล่าต่อๆกันไปละ     

 http://albedo.exteen.com     

http://1412kid.exteen.com   

http://rain.exteen.com   

 http://tangmokululu.exteen.com      

http://kokoroyuki.exteen.com     

    http://memoryofink.exteen.com/   

http://sysc-est.exteen.com/     

 http://minami.exteen.com/     

 http://illusionist.exteen.com/

สำหรับวันนี้กระผม..ต้องขออนุญาติพักผ่อนและทำงานเช่นเคย

  อวยพรให้คนเม้นต์,เยือน,ชมบล็อกข้าพเจ้า

โชคดี  ร่ำรวยเงิน-ทอง สุขภาพกายใจแข็งแรง

ครอบครัวผองมิตรรักชั่วกาลทุกๆท่านครับ.

   “ อัตตาหิ อัตตาโน นาโถ ” ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน

 (แต่ถ้าป่วยรีบหาแพทย์ อย่าริอวดเก่งรู้ตนดีรักษา+ซื้อยากินเอง จะเสียใจภายหลังเด้อ.!)       

 See you again....BYE_

edit @ 23 Feb 2008 13:48:47 by [Unlimited > tequilaboy ;-/